Odszukaj błędy i popraw je.
Życie i twurczość Bolesława Prusa 
Bolesław Prus, właściwie Aleksander Głowacki, ur.20 VIII 1847 w Hrubieszowie, zmarł 19 V 1912 r. w Warszawie, powieściopisarz, nowelista i publicysta. Rodziców utracił wcześnie, wychowywał się u krewnych w Póławach, następnie w Lublinie. Naukę rozpoczął w Szkole Realnej w Lublinie, w lutym 1861 przeniusł się do Siedlec, potem do Kielc. Wziął udział            w powstaniu styczniowym, rany, znalazł się w szpitalu, a potem w więzieniu w Lublinie. Po zwolnieniu ukończył w gimnazjum w Lublinie 1866 zdał egzamin na wydziale matematyczno-fizycznym Szkoły Głównej, którą opuścił, nie ukończywszy, 1868. Pracował jako korepetytor, studiował w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, po powrocie do Warszawy pracował jako robotnik. Nie rezygnował z samokształcenia. Twurczość naukowa pozostała do końca życia jego skrytym marzeniem jako najdoskonalsza  i najwartościowsza dziedzina ludzkiej działalności.  
Debiutował korespondencją w ,,Kurierze Niedzielnym”1864. Współpracował z wieloma pismami, aż 23 marca 1875 rozpoczął w ,,Kurierze Warszawskim” cy7kl Kronik, które uczyniły go jednym z najznakomitszych polskich felietonistów i znalazły wielu naśladowców.  
Parę lat puźniej wypracował swą teorię literatury, szczególnie teorię powieści. Stawiał jej prede wszystkim zadania poznawcze- w zakresie odkrywania nowych typów ludzkich, wytworzonych przez aktualne przemiany - oraz sygnalizowanie waż5nych procesów socjologicznych. Za podstawę twurczości powieściopisarskiej uważał obserwacje                     i systematyzowanie wiadomości tą drogą zdobytych, co uważał za wynik intuicji pisarza, który umie znaleźć jednostki przeżywające istotną treść swojej eproki. W 1882 został stałym bywalcem Nałęczowa. Własną drogę pisarską rozpoczął Przygodą Stasia (1879) i Anielką (1880). Nieznaną w naszej literaturze ostrość widzenia konfliktuw społecznych przedstawił w Powracającej fali 9 1880), po której nastąpiły takie osiągnięcia talentu narracyjnego jak Michałko (1880), Nawrócony (1881), Katarynka (1881), Antek (1881), Kamizelka (1882)              i nowela On (1882). 
Okres 1885-97 był szczytem twórczości literackiej. Powstały wówczas 4 wielkie powieści: Placówka, Lalka (1890), Emancypantki (1894) i Faraon 91897). Są one osiągnięciem najwyższym w dziedzinie polskiej powieści realistycznej. 
Na przełomie XIX i XX wieku pisarz, głosząc potrzebę codziennej wytrwałej pracy dla ogółu, uczestniczył w wielu pracach społecznych, m. in. w organizowaniu Kasy Przezorności                  i Pomocy dla Literatuw i Dziennikarzy, 1905 został członkiem Komitetu Obywatelskiego pomocy dla robotników pozbawionych z powodu strajków środków do życia oraz patronował wielu instytucjom i akcjom społecznym. 
Ożywienie jego działalności publicstycznej spowodowała wojna rosyjsko-japońska,                     a następnie wydarzenia rewolucji 1905-1907. Odzyskiwał dawny temperament publicystyczny, ciętość i bystrość pióra, przemawiał odważnie, poruszając trudne aktualne problemy. 
Śmierć pisarza przerwała pracę nad powieścią Przemiany. Prus został pochowany na Powązkach, na grobie wystawiono pomnik dłuta S. Jackowskiego z napisem: Serce serc. Ponadto w Warszawie znajdują się dwie tablice oraz pomnik na Krakowskim Przedmieściu,            a w Nałęczowie pomnik i muzeum biograficzne. Do dnia dzisiejszego istnieje stypendium dla dzieci wiejskich ufundowane testamentem pisarza.  
Prus wyznaczył drogi rozwojowe jednego z głównych nurtów literatury polskiej-realizmu, wrażliwego na krzywdę społeczną, inspirował społecznikowskie zainteresowania Żeromskiego, wpłynął na Reymnta, jego kontynuatorką była Maria Dąbrowska. Ale nie tylko spuścizna artystyczna Prusa jest rzywą wartością w naszej literaturze. Jego myśl teoretyczna, jego racjon7alizm, utylitaryzm, kult nauki, pa&sja społecznika, nie cofającego się       w pracy dla ogółu przed najwięksymi trudnościami, czynią go patronem wielu współczesnych poczynań praktycznych, a nawet pewnego typu myślenia o problemach społecznych. 
 Oprac. na podstawie: „ Literatura polska.Przewodnik encyklopedyczny”, Warszawa 1985, t.2